|Ακινησία| του Ευάγγελου Παπαποστόλου
[...] Τώρα οι λέξεις κούφιες έρχονται πίσω μία μία και η ανάγκη μαζί...ανάμεσα τους να βρεθεί ο χρόνος να χωρέσω [...]
|Δεν ήταν η βροχή| της Βασιλικής Δραγούνη
[...] δεν ήταν παρά μόνο ένα ρυάκι από πικρό αίμα
που κύλησε ανάμεσά μας [...]
[Ποίημα ενός ένοχου σαδιστή] του Αλέξανδρου Κολοκυθά
[...] Είμαστε πονεμένα, παθιασμένα κομμάτια σάρκας [...]
[Πικρή γεύση στα χείλη μου] της Κατερίνας Μαρκεζίνη
[...] Και μεταβάλλεται ο εαυτός μου,
θύμα και θύτης μαζί [...]
[Περί έρωτος πρόκειται] της Λιλιάννας Σουλτανάκη
[...] Αχ εσύ που την ψυχή μου παιδεύεις
εσύ που στην καρδιά μου δίνεις απανωτές βελονιές [...]
[Σατυρική δημιουργία] του Αλέξανδρου Κολοκυθά
[...] Αφού ο μόνος σκοπός μας
Ήταν να στάζουμε αίμα
Από τα ίδια μας
Τα αγκάθια