|Η γενιά μου| του Πεφτούλη Μαρθόγλου

Η γενιά μου γράφει ποίηση
για να επιβιώσει.
Μαζεύει τα κομμάτια της
τα συναρμολογεί στίχους
και ύστερα τα σκορπά ξανά [...]

Η γενιά μου γράφει ποίηση
για να επιβιώσει.
Μαζεύει τα κομμάτια της
τα συναρμολογεί στίχους
και ύστερα τα σκορπά ξανά [...]

[...] Καταγινόμαστε οχήματα εκχύλισης κι εκτίναξης απόλυτου ερωτικού
θριάμβου πάλι και πάλι [...]

...Χάος ο χορός της χίμαιρας που μέσα του χιμάει...

[...] Η καρδιά σου
-ολάνθιστο μπουμπούκι-
ξετυλίγει νέους τολμηρούς χτύπους [...]

[...] Θέλησα να γευτώ
τη φωνή σου [...]

[...] Άδειες σιωπές και κολασμένα αισθήματα
διχάζουν χρόνια το μυαλό [...]

[...] μα όσα κι αν έχτισε ο άνθρωπος
ανήμπορα κοπιάζουν να μέ κρύψουν. [...]

Μόνο για τον χρόνο που μέτρησα ανάποδα μαζί σου
- μόνο για τα μάτια σου [...]

Άχου παιδί μου, σε τι κόσμο σ’ έχω φέρει
κι από ποιες θάλασσες σ’ έβαλα να περάσεις [...]

[...] Οι φίλοι μου,
μια ''Ερατώ'' με κόκκινα όνειρα.

[...] Γιατί είμαι εδώ;
Γιατί δεν είμαι εκεί;
Δεν ξέρω [...]

[...] Αχ! Με μάγια σου γητεύω την ψυχή
Με μια ανάσα το κορμί σου πυρακτώνω [...]