-Διάλογοι Εσπερινοί- «-Πώς τον πίνεις τον έρωτα;» «-Βαρύ…» «-Τι εννοείς;» «-Βαρύ συναίσθημα με σώμα και αίμα ανάλαφρα από αισθήματα φτηνά και λέξεις χιλιοειπωμένες…αγγίζω τη φωτιά για να καίγομαι και να χαίρομαι…Γεύομαι φλέβες ηδονικά φερόμενες με την αγάπη αιθέρια…Ξέρω ρήματα με…
Έρωτας.Ανάσταση.Θάνατος.Καινούρια πρόσωπα μπαίνουν στη ζωή μαςκαι εμείς μαχόμαστε να τα διώξουμε πρώτοιπριν μας αφήσουν εκείνοι.Κρατάμε αποστάσεις για να μην πληγωθούμεκαι πληγωνόμαστε επειδή κρατιόμαστε μακριά.Και δεν ερωτευόμαστε.Δεν πέφτουμε με τα μούτρα.Δεν αφήνουμε τον εαυτό μας ελεύθερο να αγαπήσει και να αγαπηθεί.Φόβος.Στρες.Θυμός.Για…
[...] Μα το σώμα σου θρασύ και ελεεινό ξανάγινε ληστής των λογισμών
μου [...]
[...] Με κουβαλάς μαζί σου
Κι ας μην μπήκα στην αποσκευή σου
Είμαι στη σκέψη σου
Είμαι στο πρόγραμμά σου
Είμαι στην απάντησή σου [...]
[...] Να σε ποθώ, να σε προσμένω
Κι εσύ ακόμα να λείπεις
Κουράστηκα να είσαι ο ιδανικός
Και να μην αγγίζω το σώμα σου [...]
[...] Η ίδια μου η ανάγκη να σε θρέψω,
σαν ένα μωρό που από το σώμα μου αναπνέει [...]
[...] Είσαι ακόμη ένας άνδρας που πόθησα μα δεν είχα.
Να δέχεσαι τη μοίρα σου ως έχει
Και πού και πού να νομίζεις πως γράφεις ποιήματα [...]
[...] Άδειες σιωπές και κολασμένα αισθήματα
διχάζουν χρόνια το μυαλό [...]
...δεν υπήρξα ποτέ...
[...] Είμαστε πονεμένα, παθιασμένα κομμάτια σάρκας [...]
[...] Όσα τα πάθη τόσο πιο μανταλωμένη
και η ψυχή [...]
[...] Περπατώ πετώντας,
Εναρμονίζομαι με τον ουρανό [...]
[...] Όταν τα δάκρυα στεγνώσουν μαζί με τα υπόλοιπα υγρά
κοιτάζει αλλού· δεν ξέρω πού
πάντως σίγουρα όχι στα μάτια της.
Οδηγεί πίσω – η οικογένεια τον περιμένει κάθε βράδυ [...]
