[...] μια μέρα κι όλο μένω
στην ανασφάλεια του έρωτα [...]

[...] Λιγόστεψε η ανάσα μου
κι άλλη ζωή δε θυσιάζω μακριά σου [...]

...Ας μείνει κάτι πάνω μου που 'ναι δικό σου τέλος πάντων....

Άχου παιδί μου, σε τι κόσμο σ’ έχω φέρει
κι από ποιες θάλασσες σ’ έβαλα να περάσεις [...]

[...] Και κάθε ίδιο λάξευμα πάνω στα παλούκια
συρρικνωμένους νέους Τειρεσίες γένναγε [...]