|Λευκός καμβάς| της Ευφροσύνης Ντούσκα
[...] Τα τρεμάμενα χέρια ζωγραφίζουν ενίοτε φιγούρες εκπάγλου καλλονής και άλλοτε μάζες
συμπυκνωμένες από ανομοιομορφία [...]
|Αναμνήσεις| της Κατερίνας Μανιάτη
[...] Όπως και η αγάπη θα ξεφύγει από το κενό σου
Το κενό που μου επέβαλες [...]
[Πικρή γεύση στα χείλη μου] της Κατερίνας Μαρκεζίνη
[...] Και μεταβάλλεται ο εαυτός μου,
θύμα και θύτης μαζί [...]