|Θολό πεδίο| της Ναντίν

Έρωτας.
Ανάσταση.
Θάνατος.
Καινούρια πρόσωπα μπαίνουν στη ζωή μας
και εμείς μαχόμαστε να τα διώξουμε πρώτοι
πριν μας αφήσουν εκείνοι.
Κρατάμε αποστάσεις για να μην πληγωθούμε
και πληγωνόμαστε επειδή κρατιόμαστε μακριά.
Και δεν ερωτευόμαστε.
Δεν πέφτουμε με τα μούτρα.
Δεν αφήνουμε τον εαυτό μας ελεύθερο να αγαπήσει και να αγαπηθεί.
Φόβος.
Στρες.
Θυμός.
Για όλα αυτά που συνέβησαν πριν.
Το τραύμα είναι διαμπερές,
η πληγή ακόμα ανοιχτή
και δεν κλείνει ποτέ.
Με ακουμπάς και ταράζομαι από καύλα και στρες.
Καύλα, ζωώδες ένστικτο.
Στρες, το σώμα θυμάται.
Θυμάται τις αμέτρητες φορές που κάποιος το πόνεσε, το μάτωσε.
Και τα βράδια μένω ξύπνια
να σκέφτομαι πόσο άδικο είναι αυτό για σένα, για μένα, για μας.
Δε μπορώ να αφεθώ σε έναν έρωτα καινούργιο.
Τρέμω πως έπεσα πάλι στα ίδια σκατά.
Αρνούμαι να ερωτευτώ ξανά.
Και αναρωτιέμαι μήπως τελικά το πρόβλημα είναι ότι συνήθισα να μου σπάνε τα μούτρα;